Onlangs werd ik uitgenodigd door een vriendin-die-ik-al-een-tijd-niet-echt-gesproken-heb. Vriendin is bijna jarig en ze nodigde me uit voor haar feestje. Spontaan als ik ben, mailde ik terug dat ik er zal zijn. Waarna ik een enthousiaste reactie terugkreeg, maar ook de vraag "Vriendje* komt toch ook mee??" (*natuurlijk noemde zij hem geen Vriendje)

Nu ben ik soms heel simpel, maar ik vraag me dan af waarom ik mijn partner mee zou moeten nemen. Voor haar hoef ik het niet te doen, want zij heeft hem maar één keer ontmoet (of er moet iets spelen wat ik niet weet ;-)). Voor Vriendje hoef ik het niet te doen, want die zit niet te wachten om naar een verjaardag te gaan met allemaal onbekend vrouwvolk. En voor mezelf hoef ik het ook al niet te doen, want ik kan al sinds jaar-en-dag afzonderlijk van mijn partner reizen. Bovendien hoef ik dan ook met hem geen rekening te houden.

Kortom. Ik begrijp niet goed waarom partners soms standaard uitgenodigd moeten worden. Als ik een feestje geef, dan zijn partners uiteraard welkom, maar ik ga ze niet apart noemen of uitnodigen. Tenzij ik ze ken uiteraard en ook met de partner in kwestie omga. Maar anders ga ik er niet expliciet om vragen. Of denk ik nu echt te simpel?

Zojuist kreeg ik een e-mailtje. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat dit een mailtje van mezelf was, aan mezelf gericht. En ik dat berichtje drie jaar gelegen verstuurd heb. Natuurlijk was ik dat allang vergeten. Tot het berichtje van vandaag.

Via Futureme.org kun je jezelf 'in de toekomst' mailen (klinkt wellicht wat schizofreen, maar het is best leuk een berichtje van jezelf te krijgen). Ik heb mezelf drie jaar geleden gemaild. En aan de inhoud van de mail te zien, was ik toen niet op mijn gelukkigst. Dat klopt ook wel in de tijd, want het was drie dagen na het verbreken van een relatie geschreven. En de algemene tendens is dat je dan niet op je best bent. Het goede nieuws is dat ik inmiddels uit de 'moddersloot' gestapt ben en geluk hervonden heb.

---

Hey B.,

Nog drie jaar..en waar sta je straks? voor mn gevoel sta ik nu met een voet aan wal en met de ander in de sloot. Life sucks zeg maar. Maar ja, soms moet je een stapje achteruit doen om vooruit te gaan. Alleen jammer dat het makkelijker is om in een moddersloot te stappen dan je voet eruit te krijgen..

Ik hoop dat je je geluk hervindt. Of hervonden hebt inmiddels. Want als dit zo blijft, is het niet goed :(

Liefs
B.

---

Zo, nu maar meteen een nieuw mailtje aan mezelf opstellen!

Enkele weken geleden lag er een blauwe brief op de deurmat. Met daarin de (retorische) vraag of ik de teveel ontvangen zorgtoeslag van 2007 wilde terugbetalen. Nu wilde ik dat niet, maar ik deed het toch maar. Je wil immers als brave burger geen ruzie met de Belastingdienst. Bovendien wist ik al enige tijd dat ik teveel geld ontvangen had. Alleen lukte het mij niet om bij diezelfde Belastingdienst een wijziging door te laten voeren, maardoor ik anderhalf jaar lang teveel geld ontving. En dat moest terugbetalen. Jammer, maar goed, de rekening is vereffend.

Maar de toevallige ontdekking deze week dat mijn ex óók post gehad had over 'iets uit 2007' van de Belastingdienst, daar moest ik stiekem wel een beetje om grinniken. Gewoon ook om de wetenschap dat ik degene was die toentertijd zijn aanvraagformulier ingevuld had..

Ik heb weer eens van alles opgeruimd. Lekker als er weer wat overzicht is!

*overziet de overzichtelijke situatie*

En dan is het zomaar 2010. Jeetje. Voorzichtig moet ik concluderen dat het nu eigenlijk al best lang geleden is dat we het Millenniumfeest vierden. In Lieshout, waardoor ik nu nog altijd een lichte voorkeur heb voor Bavaria. De afgelopen tien jaar werd ik niet alleen ouder, maar ook wat volwassener en minder naief. Al verandert iemand nooit helemaal.

2009 dan. Het afgelopen jaar voelt wat chaotisch aan. Er zijn dingen veranderd, maar niet alles nam de loop aan waarop ik hoopte. Ik ben op mijn manier de naiviteit niet verloren. Ik zou soms het liefste leven in sprookjes waarbij het duidelijk is wat goed en slecht is, hoe dingen moeten lopen en natuurlijk het daarbij horende happy-end. Maar wat goed is en wat slecht, dat wordt bepaald door de ogen van degene die ernaar kijkt. En niet door mij.

De afgelopen tijd(en) heb ik meerdere malen in het midden van een conflict gestaan. Niet omdat ik het middelpunt ervan was ofdat het om mij draaide. Ik stond daar, omdat ik geen partij gekozen had. En dus geen partij was. Maar ik was wel gelabeld. Wat ik daarvan geleerd heb is dat het niet aan mij is om te bepalen wat goed is en wat slecht. Want daarmee kom je niet dichter bij elkaar. Beter is om naar elkaar te luisteren en proberen te snappen waarom mensen doen zoals ze doen. Ook al begrijp je er soms niks van. Maar soms, soms zou het wel veel makkelijker zijn als er goed en slecht was. Want dan kun je tenminste positie bepalen.

Het afgelopen jaar heeft me dat soms meer energie gekost dan ik zou willen. Dus heb ik besloten om een stapje terug te doen. En me meer te richten op de dingen die constructief zijn. En dat ook blijven.

Als ik nou jou was, en jij dan mij was, als dat zou kunnen
En wij konden kijken in elkaars hoofd met elkaars geest
Als je alles kon bekijken met andere ogen
Dan zou je zien dat je steeds ziende blind bent geweest

Ga in mijn schoenen staan
Ga in mijn schoenen staan
Had je mijn schoenen aan
Wat had jij gedaan?

- de Dijk-

Ergens is het gewoon te flauw om als wachtwoord te kiezen voor 'geheim'.

(en nee, ik kende hem nog niet..)