Toen ik vanmorgen -veel te vroeg- uit bed stapte, besloot ik dat dit een prachtige dag was om van alles te doen. En zo geschiedde. Zo heb ik vandaag:

• een bezoekje gebracht aan de huisarts
• vriendin geprobeert op te vrolijken per sms
• mijn welkomstpakket opgehaald van de gemeente (zodat ik ook weet waar ik woon)
• oog Make-up reinigingspads gehaald bij de HEMA
• mijn Fleuropbon ingeleverd en twee planten uitgezocht: een bonsaiboompje en krokodillentranen
• met mijn twee nieuwe planten naar huis gelopen
• muizenvoer gehaald voor mijn nieuwe muizenvriendjes
• een muizenvoer-bak gekocht, zodat ik het voer ook nog kan opslaan
• de was opgehangen
• de fretten voorzien van een nieuw zeiltje en hun hok uitgeboend
• de frettenwas in de wasmachine gedaan
• post van de oude bewoner afgegeven
• de banden van mijn auto laten controleren (note to myself: volgende maand nieuwe voorbandjes)
• het gereserveerde biebboek opgehaald
• geparkeerd bij de Albert Heijn zonder ongelukken
• boodschappen
• middag eten

Best een lange lijst. En dan ben ik nog niet eens klaar. Strakjes nog de wasmachine uitruimen, de frettenkamer poetsen en de rest van het huis opruimen. En twee planken ophangen. Dan vind ik het wel weer goed voor vandaag..

Na mijn eerste boete (4 km/h te snel na correctie) heb ik nu mijn eerste aanhouding meegemaakt!

Vanmorgen reed ik op een duinweg richting het godvergeten Den Helder. Vlak voor ik op mijn bestemming arriveerde, begonnen er tegemoedkomende auto's naar me te seinen. Snel controleerde ik de snelheidsmeter en wierp een blik op de neus van mijn auto om te zien of er geen onderdelen loshingen. Maar ik kon niks opmerkelijks vinden. Totdat ik vooruit keek en een pliesieagent op de weg zag staan zwaaien.

Natuurlijk remde ik netjes af en met een licht gevoel van opwinding reed ik de parkeerplaats op. Daar werden we (ik werd niet als enige staande gehouden) door een peletonnetje agenten. Ik parkeerde op de aangeven plaats en draaide mijn raampje open. "Kentekenbewijs- en papiercontrole" zei de politie(jongen) die zich over mij ontfermde.

Woei! Laat ik nu elke dag braaf mijn kentekenbewijs van mijn ene in mijn andere tas overhevelen (het nadeel van vrouw-zijn is dat je meerdere tassen hebt). En ook mijn rijbewijs heb ik standaard bij me. Dus er viel op mij niets op- of aan te merken. Ik mocht dan ook al snel mijn weg weer vervolgen.

Wat dan wel weer een beetje jammer was, was dat ik door de lichte staat van opwinding afsloeg bij het verlaten van de parkeerplaats. Waarna de politie(jongen) me verbaasd aankeek en opmerkte "Denk je aan je gordel?"

Oeps. Slordig detail als je net alles op orde denkt te hebben..

Mijn eerste 'ding' van het lijstje is afgevinkt: een feest geven. Natuurlijk was dit een klein beetje vals spel, omdat ik vorige week al wist dat dit feestje eraan zat te komen. Maar toch. Ik wilde het ook écht doen.

Gister was ik jarig, ik ben alweer 29 (woei, nog-net-geen-dertig!). Op het eerste gezicht niet echt dé leeftijd om een feest voor te geven, behalve dan als je op een andere verjaardag bent en de volgende conversatie ontstaat:

H: (wijfelend) Het lijkt me zo leuk om een fout feest te geven. Maar ja, straks komt er niemand.
Ik: (enthousiast aanmoedigend) Joh, gewoon doen. Ik kom in elk geval!
..stilte..
H: (plots enthousiast) We kunnen ook samen een fout feestje geven!

Oeps. En zo ontstond het plan. En organiseerden H. en ik een fout feestje. Op mijn verjaardag, omdat dat op zaterdag was en in augustus. En eigenlijk was het gewoon superleuk. En heel fout. Zo had ik een bunnypakje aan, waardoor ik toch wel als vrij fout bestempeld kon worden.

Maar het was wel heel leuk fout!

/edit: en nu met Bunnyfoto

Oké, ik ga het doen. Ik ga een lijst maken met 30 dingen die ik wil doen voor ik 30 ben. Misschien wel omdat ik gister het besef kreeg dat het plots niet meer vanzelfsprekend is wat ik de komende weekenden ga doen. De afgelopen jaren wist je in elk geval nog dat je dan samen was. En dat je dan wel verder kon zien. Of samen iets zou gaan doen. Maar dat is niet meer :-(

Ik wil er alleen niet tegenop gaan zien. En dus bedacht ik net 'de lijst'. Onderweg naar het winkelcentrum werd het spookideetje in mijn hoofd een concreet plan. Ik ga een lijst maken met 30 dingen die ik altijd nog eens wilde doen. Voor ik 30 ben. In het weekend. Wat betekent dat ik op de kop af nog 53 weken heb voor de 30 dingen. Want dit komende weekend heb ik nodig om de lijst vast te stellen.

Ik heb ook al wat spelregels voor mezelf bedacht voor 'de lijst':

• om te beginnen zet ik hier mijn voornemen neer. Want als ik dat niet doe, dan blijft het bij een spookideetje.
• ik publiceer de lijst niet. Omdat ik -mezelf kennende- er vast ook dingen opzet die ik eigenlijk niet durf/mogelijk genant zijn/raar zijn. En ik wil natuurlijk niet dat mijn moeder dat weet mensen mij ergens van af praten. Ik kan natuurlijk wel achteraf op mijn logje een verslag van een reeds afgestreept item plaatsen.
• ik mag de lijst vantevoren (of halverwege) aan één persoon laten zien. Omdat ik mezelf ken en het toch met iemand wil delen.
• de dingen op de lijst moeten in het weekend uitgevoerd worden. Tenzij het natuurlijk onmogelijk is door de omstandigheden.
• items op de lijst mogen niet in strijd zijn met mijn geweten, wel uitvoerbaar zijn en moeten 'doe dingen' zijn
• dit weekend moet ik de lijst vaststellen.

Volgens mij moet het met deze spelregels lukken om een spel met mezelf te spelen. Vanavond maar eens een wijntje nemen en mijn reeds bedachte dingen op een rijtje zetten. Proost!

Als ik een voordeel zou moeten noemen van verhuizen, dan zou 'Een goed excuus om de IKEA te bezoeken' vrij hoog op het lijstje staan. Gister heb ik met H. een bezoekje gebracht aan de Zweedse meubelgigant.

H. is ook helemaal IKEA-fan. Dus waren de 'Oh, dit is ook leuk' en 'Het is écht jammer dat ik hier geen plaats voor heb' opmerkingen niet van de lucht. Maar uiteindelijk gingen we natuurlijk voor de spullen die wél zouden passen. Alleen, welke kleur en welke maat? En met welke accessoires? Na twee bezoekjes aan het IKEA restaurant waren we eruit.

In het IKEA magazijn zochten en vonden we de juiste dozen en sjouwden we ze op het karretje. En misschien was het achteraf ook wel goed dat die ene leuke kast uitverkocht was. Want in zo'n autootje past best veel. Maar ook niet alles. Na wat pas en meetwerk paste alles erin. Ook mijn nieuwe grote plant, waarmee ik op de voorstoel zat. En waar een hondenriem dan ineens goed voor blijkt te zijn (achterklep beetje dichtbinden).

Na het inladen van de spullen volgde nog het spannendste deel van de rit: de weg terug. Nu heeft H. al heel lang haar rijbewijs, maar -hoe zeg ik het netjes- ze is soms nog wel wat afgeleid van het rijden. Waardoor je plots op een fietspad kan rijden bijvoorbeeld. Of een stukje vluchtstrook meepakt. Dus we reden op de weg en ik moest extra goed opletten (wat best lastig is als je met een plant op een stoel zit). Niet alleen op de weg (voor de zekerheid), maar ook of onze IKEA-pakketten niet via de snelweg onze auto zouden verlaten. Dat zou toch op zijn zachtst gezegd vervelend zijn.

Wat ook vervelend was, waren die vrachtauto's die achter ons reden. Oké, ik moet toegeven dat we geen 80 reden. Maar het was ook niet alsof we over de weg kropen. Bovendien was het op een stukje met werkzaamheden en kwamen we net uit de file. Dus we reden iets onder de 80. Maar is dat een goede reden om te gaan seinen, daarna bovenop ons te gaan rijden en vervolgens ook nog eens heel hard te gaan toeteren? Wij schrokken ons uiteraard rot. Dachten dat we waardevolle IKEA-lading verloren en vlogen de vluchtstrook op. Waarna de vrachtwagens plots (iets) hard(er) doorreden en nog een paar keer toeterden. En wij op de vluchtstrook constateerden dat er helemaal niks mis was met onze lading.

Stomme vrachtwagens. Maar de IKEA is wel leuk. Dus vannacht was het laat toen de eerste spullen in elkaar gezet waren :-).