In de Randstad heb je wel vier rijstroken waar je uit kan kiezen voor het filerijden. Hier in Limburg moeten we het doen met twee :-(

Gister las ik in een boek een mooie filosofie achter de vraag 'Wat is geluk?' Karo, de hoofdpersoon uit het boek, vroeg het zich af en gaf op die vraag aan haarzelf het volgende antwoord:

"Geluk is als badschuim. Het is iets wat er niet constant kan zijn. Badschuim verschijnt en na een tijdje verdwijnt het langzaam weer. En als het er is, is het heel fijn. Maar je hebt wel de juiste ingredienten nodig om badschuim te kunnen krijgen, zoals warm water. Als het water te koud is, is je badschuim ook lang niet zo schuimend."

Goh. Wat een eenvoudige, doch mooie vergelijking. Al is geluk eigenlijk ook heel simpel. Je hebt er niet heel veel voor nodig om even gelukkig te kunnen zijn. En vandaag is mijn geluk mijn vier bontgenootjes. Ik heb de fretten even een middagje binnen onder het mom 'ziekenbezoek bij Troy'. Hij gaat overigens goed vooruit, maar mijn ventje kan ik nu met dit weer (en zijn blote buikje) niet meer naar buiten doen.

Dus geniet ik gewoon weer even van de fretten binnen om me heen. Hieronder Falkor die een dolle bui krijgt op de stoel.. van zo'n beestje kun je dan toch alleen maar vreselijk houden?

Dit kan alleen met carnaval.

Op straat iemand enthousiast naroepen: "Meneer de banaan! Mag ik met u op de foto?"

Troy gaat alweer beter! Mijn kleine ventje laat zich niet uit het veld slaan door de operatie. Hij herstelt nog niet zo snel als zou kunnen, maar langzaam vooruit is ook vooruit.

Ik hoop dat ik hem maandag kan ophalen. Tot die tijd blijft hij nog bij de dierenarts en kan rustig aan herstellen.

Troy ligt sinds gisteren bij de dierenarts. Het gaat niet goed met mijn kleinste vriendje. Hij zakte deze week door zijn pootjes heen, maar wilde tegelijk zo graag nog rondlopen. Alleen had zijn lijfje geen kracht, waardoor hij hulpeloos rondspartelde en steeds weer weggleed. Ik heb hem toen bij de voerbak gezet en na het eten ging het gelukkig beter.

Maar normaal is het niet. Dus ging ik gister naar de dierenarts. Mijn vermoeden werd bevestigd: Troy heeft insulinomen. Een soort omgekeerde suikerziekte waardoor zijn lichaam teveel insuline aanmaakt. Een aandoening waar hij eigenlijk nog te jong voor is, maar het is Troy. En bij Troyke wist ik al bij 'aankoop' dat hij niet de gezondste fret was. Hieronder een foto van Troy als pup, de witte fret. Met naast hem Falkor, die twee weken jonger (!) is.

Troy maakte als pupje al een valse start, toen zijn moeder geen melk meer kon geven. De eerste jaren van zijn leven ging het goed, maar inmiddels heeft hij een nier- en leveronsteking achter de rug. Gister is Troy aan de insulinomen (kleine tumoortjes) geopereerd. De operatie is op zich goed gegaan. Maar nu nog het herstel.

Mijn mannetje moet nog steeds vechten voor zijn leventje. Hij komt niet goed op temperatuur en zijn nierwaarden zijn veel te hoog. Als dat niet daalt, dan eindigt het hier voor Troy. Ik kan intussen alleen maar duimen voor dit witbolletje. Dat zijn pijn, last en de vermoeidheid ophoudt. En ik hoop hem dan nog bij me te mogen hebben..

It's a damn cold night
Trying to figure out this life
Won't you take me by the hand
Take me somewhere new
I don't know who you are
But I... I'm with you
I'm with you

Onlangs werd ik uitgenodigd door een vriendin-die-ik-al-een-tijd-niet-echt-gesproken-heb. Vriendin is bijna jarig en ze nodigde me uit voor haar feestje. Spontaan als ik ben, mailde ik terug dat ik er zal zijn. Waarna ik een enthousiaste reactie terugkreeg, maar ook de vraag "Vriendje* komt toch ook mee??" (*natuurlijk noemde zij hem geen Vriendje)

Nu ben ik soms heel simpel, maar ik vraag me dan af waarom ik mijn partner mee zou moeten nemen. Voor haar hoef ik het niet te doen, want zij heeft hem maar één keer ontmoet (of er moet iets spelen wat ik niet weet ;-)). Voor Vriendje hoef ik het niet te doen, want die zit niet te wachten om naar een verjaardag te gaan met allemaal onbekend vrouwvolk. En voor mezelf hoef ik het ook al niet te doen, want ik kan al sinds jaar-en-dag afzonderlijk van mijn partner reizen. Bovendien hoef ik dan ook met hem geen rekening te houden.

Kortom. Ik begrijp niet goed waarom partners soms standaard uitgenodigd moeten worden. Als ik een feestje geef, dan zijn partners uiteraard welkom, maar ik ga ze niet apart noemen of uitnodigen. Tenzij ik ze ken uiteraard en ook met de partner in kwestie omga. Maar anders ga ik er niet expliciet om vragen. Of denk ik nu echt te simpel?