Waar ik me elke keer weer over verbaas, is het 'afscheidsritueel' wat met name vrouwen ondergaan op het moment dat ze weggaan bij een vriendin of kennis. Het begint met het kijken op de klok waarna volgt "Hey, maar we *wijst naar partner en zichzelf* moeten gaan.

Dat is het startschot van het ritueel. Op dat moment staat ook de gastvrouwe op. De gast en de gastvrouw vertrekken echter niet, maar vervolgen al staande hun gesprek. In het begin op iets haastigere toon (want de gast moet weg), maar al snel vervalt het weer terug naar de normale snelheid. Vaak is dit ook het moment dat de roddels komen "OH! Wist je al dat...?" en feitelijk zou dit dus het meest interessante stuk van de avond zijn.

Nadat vriendlief wat ongeduldig heen en weer begint te schuiven en zijn vriendin op de klok gewezen heeft, vervolgen de gastvrouw en de gasten hun weg naar de gang. Jassen worden met uiterst nauwkeurige precisie aangetrokken en ook de sjaal wordt -nadat deze een hele tijd in de had gehouden is- om de nek geslagen met de grootste zorgvuldigheid. Vanzelfsprekend kost dit tijd en die tijd doden de gast en de gastvrouw met het vervolgen van eerdere roddels. Ook is het aantrekken van de jassen het startpunt voor het maken van afspraken. De gastvrouwe gaat op zoek naar haar agenda (die natuurlijk nergens te vinden is) en de gast zoekt haar handtasje na op zoek naar haar persoonlijke planner. Intussen heeft de bijbehorende vriend alle kapstokken en het relief van de muur bestudeerd.

De planning is aangebroken en beide dames gaan op zoek naar overeenkomstige gaten in hun agenda. Heel wat geschuif is nodig en soms worden er nog aanwezige gasten bij gevraagd die mogelijk ook een afspraak moeten verschuiven, zodat de agenda's naar volle tevredenheid ingevuld kunnen worden. Nadat die aanwezige gasten even rondgebeld hebben om afspraken te verzetten, wordt de conversatie op de gang voortgezet. Eventueel nog andere aanwezige gasten worden hier zachtjes besproken, terwijl vriendlief een krukje gepakt heeft en wat met zijn telefoon speelt.

Eindelijk breekt dan het moment aan dat er afscheid genomen gaat worden. Dit wordt ingeleid met een "he maar we moeten nu echt gaan, het was gezellig!". Hierop wordt altijd instemmend geantwoord. Antwoorden met "Nou nee, ik vond het eigenlijk niet zo leuk" zijn hier uit den boze. Als iemand het niet zo naar zijn zin heeft gehad, zal hij nog altijd moeten antwoorden met "Ja! moeten we nog eens doen!" alleen doet deze er wel verstandig aan het ritueel met de agenda's over te slaan.

De gastvrouwe trekt nu de deur open en het stelletje begeeft zich naar de drempel. Eenmaal in de deuropening worden de laatste gespreksonderwerpen aangesneden. Daarna volgt nog een keer "Bedankt voor... (en dan kan hier van alles ingevuld worden, van 'thee' tot 'het logeren'). Daarna volgt nog een keer het "het was gezellig" en "moeten we snel nog eens overdoen" en dit is het moment dat vrouwen nog weleens gaan zoenen. Op dat moment doet vriendlief er verstandig aan om alvast aan te lopen, waarmee hij aangeeft dat hij wil gaan.

Na nog enkele keren "Doeeeeiiiii" geroepen te hebben, start menig vriend ook vaak vast de auto om hiermee een subtiele hint uit te dragen die door de meeste vrouwen wel begrepen wordt...