(Opmerking vooraf: dit logje is niet geschikt bevonden voor moeders, andere familieleden en collega's. Die moeten dus vanaf dit punt stoppen met lezen)

Vroeger, we spreken van de tijd dat Jeugdvriendinnetje en ik een jaar of 12, 13 waren, waren Jeugdvriendinnetje en ik stoute meisjes. Vraag me niet hoe we precies op het idee gekomen waren (waarschijnlijk tijdens een moment van verveling), maar we hadden ontdekt dat er 06-lijnen waren waar je als man één gulden per minuut voor moest betalen, maar die gratis waren voor vrouwen. Dat leek ons wel grappig. Niet zozeer voor de inhoud van de gesprekken, maar veelmeer om te proberen hoe lang we de mannen aan de lijn konden houden. Nu ik er achteraf op terugkijk, had het eigenlijk best iets vreemds. Maar toen was het grappig. En zo herinner ik het me ook.

Dus pakten wij de telefoon en draaiden 06-49 49. Maar al doende leert men. Zo ontdekten we al snel dat je écht alleen de gratis-voor-vrouwen-nummers moet hebben. Moeders kwam al snel al zwaaiend met een telefoonrekening naar ons toe met de vraag 'Hebben jullie soms betaalde nummers gebeld?' Natuurlijk ontkenden wij deze aanteiging in alle toonaarden. Maar nu ik er nog eens goed over nadenk, ben ik blij dat mijn moeder niet té jaloers ingesteld is en mijn vader vervolgens klakkeloos de schuld gegeven heeft (dan had ik in mijn kinderlijke onschuld nog een scheiding op het geweten gehad).

Om er zeker van te zijn dat we de gratis nummers belden, belden Jeugdvriendinnetje en ik vanaf dat moment vanuit een telefooncel (die had je toen nog). Al giechelend probeerden we de betalende-persoon-aan-de-lijn zo lang mogelijk aan de lijn te houden, zonder dat we eigenlijk een idee hadden waar het over ging. Maar wel bellen met een missie, bijvoorbeeld de persoon aan de andere kant van de lijn wijs maken dat je enorm lelijk was. Ik wist een keer een man ervan te overtuigen dat we samen op vakantie zouden gaan. Toen hij mijn privé telefoonnummer vroeg, gaf ik hem het nummer van de camping. Om vervolgens al gniffelend op te hangen. En als we te hard moesten lachen? Dan kon je op de 0 drukken en kreeg je de volgende man.

Dat de inhoud ons niet zo boeide, bleek ook wel uit onze onnozele reacties soms van onze kant. Nadat Jeugdvriendinnetje weer eens een man weggedrukt had, zei ze vol verbazing "Hij zei dat ie gel was!". Gel? Dus wij pakten het woordenboek erbij om nu te weten wat die man was. Gel. Een geleiachtige substantie, zo gaf het woordenboek aan. Dit gaf niet echt veel meer helderheid in ons naieve bestaan. Ook mijn reactie op de man die zei "Ik ben me aan het aftrekken", waarop ik reageerde met "Ik ook" (hierna volgde een korte stilte waarin ik besefte dat de 0 mij kon redden) bleek niet echt te getuigen van diepe, inhoudelijke kennis..

Ach. Zo ontdek je nog eens wat in mijn pre-pubertijd. Na een tijdje was de lol er ook wel vanaf. De nummers waren niet langer gratis meer voor vrouwen, telefooncellen verdwenen en Jeugdvriendinnetje en ik verloren elkaar uit het oog. Maar heel soms, als ik er aan terugdenk, moet ik stiekem nog wel een beetje grinniken.