Afgelopen vrijdag was ik jarig. Inmiddels besta ik dus alweer 28 jaar. Best wel oud. Nou ja, alles is relatief natuurlijk. En de meeste mensen vinden me nog jong, dus het valt wel mee met de ouderdom wel mee.

Maar goed, mijn verjaardag dus. En daar horen cadeautjes bij. Maar om een of andere reden schijn ik best lastig te zijn om een passend cadeau voor te kopen. Begrijp me goed en ik wil niet ondankbaar overkomen, maar ik krijg soms best rare dingen. Waarbij ik dan een soort gemaakte dankbaarheid moet veinzen. Zoals -en ik ga er voor het gemak maar vanuit dat dit logje niet gelezen wordt door de gulle gever (die het absoluut goed bedoelde!)- het boek dat ik dit jaar kreeg: "De biografie van Michael Jackson". Of (nog meer) geurkaarsjes. Als ik niet mijn cadeau-doorgeef-methode ingevoerd had, had ik inmiddels voldoende kaarsen om een huis mee af te branden (oké, theoretisch is daarvoor één kaars voldoende, maar dit even ter illustratie).

Over die doorgeefmethode dus. Dit jaar ben ik verhuisd. En bij het inpakken kwam ik veel wat cadeaus tegen die ik in het verleden gekregen had. En dan vind ik het ondankbaar om ze weg te gooien, maar gebruiken doe ik ze ook niet. Dus bedacht ik iets geniaals (al zeg ik het zelf, ik ben er nog niet over uit of anderen er ook zo over denken). Ik deed alle dingen-die-ik-ooit-gehad-of-gekocht-heb-maar-niet-meer-gebruik in een doos en wachtte het juiste moment af. Dat moment kwam een paar weken later: een etentje met een groep vrienden.

Ter voorbereiding kocht ik twee rollen cadeaupapier en een zwarte stift. Ik pakte alle dingetjes netjes in en voorzag ze van een passende tekst "Voor degene die niet kan koken" (een exotisch kookboek), "Voor een lui iemand" (een feloranje wekker die irriant tikt) of "Voor iemand met veel vrienden" (een eikerkoker voor 7 eieren). En zo gaf ik mijn cadeaus door. Niet omdat ik ondankbaar wil zijn, maar omdat ik het al gezien had én zo misschien nog iemand anders blij kon maken.

En anders krijg ik het vast over een paar jaar vast wel weer terug..